Narcisme

Het was de hel op aarde.
Geen prachtig mooi sprookje, geen happy end met ring en mooie jurk.
Datgene wat ooit zo mooi begon werd een hel.
Een hel op aarde.
Een vuur dat bleef woekeren en alles mee zeulde op zn weg.
Niets geen mooie woorden meer, geen gevoel meer van mn maatje, mn ideale ware.
Niet de persoon waar ik mee dacht oud te worden.
Geen zoetsappige romantische uitjes die nog eindigden in bed met stomende, goede seks.
Nee, uitgaan was er niet meer bij.
Mijn vrienden en familie deugden niet.
Ze hadden volgens zijn zeggen, de pik op hem en wouden me van hem weg drijven.
Mijn vrienden blafte hij af, bedreigde hij met de dood of andere agressieve taal.
Als ik al wegging appte hij om de haverklap en wee als ik niet snel genoeg reageerde…
Dan ging ik vreemd. Was ik niet waar ik was dat ik zat.
Bedroog ik hem, om er vervolgens achter te komen dat hij de bedrieger was.

Achtelaten moet je het.verder gaan met je leven.
Maar de impact die het gehad heeft is immens groot.
Het zit in je vezels, je ziel, je zijn.
En hoe hard je ook knokt er zijn steeds weer besefmomenten dat je meer kwijt bent geraakt dan wat je erbij kreeg.
Ze laten je geloven dat het aan jou ligt. Dat jij de veroorzaker bent van alle zooi die er speelt. En als het al bij hun vandaan komt, dan is het door verdriet, door iets wat hem is aangedaan, door noem het maar op..en wat zijn ze overtuigend he?!
We kennen allemaal wel een manipulatief iemand, deze was tig keer zo erg.
En alle anderen van zijn “soort”
Gehouden heb ik ervan, alsof mn leven ervanaf hing..
En dat deed het ook.
Hoevaak heb ik dat mes niet gezien of gevoeld. Of de dreiging in zijn ogen gezien?
Hoevaak dacht ik aan vluchten met de kinderen omdat het niet safe was met hem?
Hoevaak heb ik gedacht en mezelf afgevraagd waar ik dit aan had verdiend..
Tot ik me uiteindelijk wist los te rukken, met hulp. Met mensen die me pushten om doir te gaan.
En zie, ik sta nog! Zie ik voel!
Zie ik denk!
Maar lang niet meer zo negatief.
Ik schat mezelf op waarde, en ga mn demonen aan omdat ik dit nooit meer mee wil maken en met mijnverhaal hopelijk iemand kan bereiken die hierdoor ook deze stap durft te ondergaan..
Want ook ik dacht dat ik het verdiend had, dat het aan mij lag, dat ik gefaald had als vriendin en moeder. En dat heb ik ook.
Ik heb ook gefaald..maar naar mezelf toe, want ik vond mezelf niks waard!
Omdat ik dikker was geworden. Omdat ik doodziek was in mn zwangerschap, omdat ik een miskraam had gekregen, omdat ik niet wou dat ze zijn naam zou dragen, omdat…ik kan nog tig redenen noemen aan wat ik destijds heb gedacht en gevoeld maar geen een is het nog waard om in te geloven.
Want weet je?
Ik ben het net zo waard als jij en ieder ander
Behalve de narcist, want die zijn het hellevuur op aarde…