6 maart 2020 Door Jade 0

Verwerking verweven

Verwerking verweven Glasgerinkel. De deurbel gaat.
Ik word met een ruk wakker, kijk meteen op naar het raam.
Niks.
De deurbel is stil.
Weer een nachtmerrie waarin ik herbeleef.
Ik stap mn bed uit, geef mn kiddies een aai over hun bol, leg hun deken goed en waggel naar de wc.
Het is donker, en ineens doemt zijn gezicht op voor mijn neus. Ik schrik.
Besef me dat het in mn hoofd zit. En loop snel naar mn bed.
Ik voel zijn aanwezigheid. Voel de angst me weer verlammen.
“Ik ben niet agressief. Ik zou jou en de kinderen nooit wat aandoen, dan spring ik nog liever voor een trein.”
“Je bent altijd ziek en nooit dood”
De zinnen spoken door mn hoofd, en even ben ik bang dat in een psychose terechtkom ofzo,
Maar dan besef ik me dat dit verwerken is.
Dwars door de angst heen.
Voelen wat ik destijds niet voelde omdat er teveel gevaar was.
Ik weet beter. Hij niet agressief?!
Hij zou inmiddels plat moeten zijn als hij zn woorden had waargemaakt…
Niet haatdragend worden sarah, berisp ik mezelf.
En ik trek de deken ver over mn hoofd heen.
Ik wil weg van zijn aanwezigheid die me blijft achtervolgen hier, waarin iedere nacht weer een film start en ik badend in het zweet en angstig wakker word
De vele vragen vinden geen antwoord en misschien is dat ook niet eens meer interessant.
Misschien is het het niet meer waard.
Een nieuw iets opzoeken. Weg van hier.
Weg van de vele herinneringen.
Op weg naar een ander leven waarin hij en zulke types geen weg meer vinden in mijn leven
Waarin ik ze verban, ver weg van mijn hart en ziel.
De hel op aarde heb ik gezien, gevoeld en beleeft, nu wil ik de zon zien schijnen!