11 februari 2020 Door Jade 0

Zzzzslapen…

Zzzzzlapen…

Slapen was al een heikel punt maar sinds we hier zijn is het nog dramatischer dan anders.

Nachtmerries, en ik ben al niet zo gek op paarden en als ze dan ook nog in de nacht aan komen denderen…

De therapieen zijn intensief en rakelen alles op.

Je hersenen krijgen tijd om het plaatje een plek te geven en dat op zijn plek zetten gaat gepaard met slecht slapen, angsten, en eigenlijk ligt alles wat je gedacht had over jezelf overhoop.

OK, wat ik dacht over mezelf ligt overhoop.

Jaren heb ik gelooft, echt intens gelooft, dat ik het over mezelf afriep, dat het mn eigen schuld was, dat ik niet meer verdiende, dat ik waardeloos was, niets waard..

En nu hier leer je ineens dat aan de situaties je niets kon doen, dat je je eigen leven zelfs gebruikt het om anderen te redden en in mijn geval om te voorkomen dat mn kinderen en ik gegrepen werden.

Was het zo erg?

Ja, het was zo erg.

En wat me dan zo ontzettend raakt zijn mensen die hun kind de dupe laten worden ervan, niets veranderen aan de situatie al weten ze wat er speelt, maar ondernemen ze niets omdat ze het heerlijk vinden om een weekend zonder kids te zijn… en dat  steekt me, want datzelfde kind heb ik vier jaar lang beschermd, verzorgd en alles voor gedaan…

Niemand verdient dit zeggen ze, maar in mn hoofd heb ik een aantal mensen waar ik van denk:”Toe maar, krijg jij maar even een flinke tik op je hasses!”

Misschien dat ik dan ook weer beter slaap…