11 februari 2020 Door Jade 0

Bedtijd…

Bedtijd 

” welterusten lief meisje, welterusten lieve jongen.”

Ik fluister het zacht tegen hun slapende gezichtjes.

Ze liggen beide in hun eigen kamer, in hun eigen bed.

Niets bijzonders zul je denken. Maar voor mij een enorme overwinning. Want ze lagen bij mij op kamer of in bed.

Dat was de enige plek waar ze durfden te slapen, waar ze zich veilig genoeg voelden, dichtbij mama.

Maar we gaan verder, ze ontwikkelen zich. De één in de puberteit, de ander moet zich verder ontwikkelen en dat gebeurt niet als ik haar, al dan niet onbewust, klein hou.

De jongste heeft EMDR. Ze reageert goed maar heftig. Toch creëert het ruimte om met deze dingen aan de slag te moeten. Want natuurlijk zal zij niet zelf zeggen dat ze naar haar kamer wil. Dat moet mama dus doen.

Afgelopen week haar kamer klaar gemaakt. Een bed gehaald, een klamboe gemaakt met glow in the dark sterren erin geweven. Ze vond het prachtig. Maar nog eng.

‘ rigoureus veranderen’ zei haar therapeute. Ze moet erdoor. Ze moet leren dat het veilig is ook al is ze bang.

Maar ik ken m’n dochter. En weet dat rigoureus niet werkt voor haar. Dus geleidelijk aan met haar in haar kamer gezeten. En vanavond ging ze slapen. Ze genoot van de lichtgevende sterren. Ze lag als een mini welpje in haar grote bed. En ik hoop dat ze daar mooi mag dromen, en ze beide mogen voelen en ervaren dat het goed is zo. Dat mam er ook nu gewoon voor ze is.
Wat ben ik super trots op de veerkracht van beide kinderen. Maar ook op mezelf, dat ik ze dat vertrouwen terug heb kunnen geven!

Stap voor stap kruipen we uit het diepe dal. Maar dat we er komen, is één ding wat zeker is!