reallife

Huilen vanuit je tenen…

Huilen vanuit je tenen.

Bijna 3 jaar geleden was het, dat ik sterk genoeg was de relatie te verbreken die mij en m’n kinderen zo kapot maakte.
Gehersenspoeld was ik. Gefrustreerd raakte ik. Omdat dit niet was waar ik op gehoopt had. Gefaald voelde ik me, want ik kon m’n kinderen niet beschermen.

Een interne gezinstrauma behandeling volgde. 8 weken lang zaten we ergens ver van huis.
EMDR sessies volgden. Dagelijks twee tot 3. Bij mij en bij de kinderen. Van toen 12 en 3.
Ptss. En doordat ik EMDR kreeg en veilig was ging ik praten. Praten over de acties van nex. En konden de kinderen geholpen worden.
Maar voelde ik me beter? Nee.

Na een gedwongen verhuizing vanwege onveiligheid daar door nex bleek er bij m’n jongste meer aan de hand te zijn. Signalen van misbruik werden gelukkig serieus genomen en deels bevestigd door de hulpverlening. Maar wederom komt nex overal mee weg want geen DNA, geen zaak aldus de zedenpolitie.

Trauma’s bij de kleine meid die zorgden voor niet durven slapen. En ik voelde haar feilloos aan. Wist waar haar angsten vandaan kwamen, want ik was erbij.
Op de wachtlijst voor verdere hulp in onze eigen stad…wachten en wachten.
Eindelijk na 9 maanden konden we verder.

Onderwijl ligt mijn humeur in duizend stukken uiteen gereten. Is m’n kontje zo kort geworden door het slechte slapen. De volledige tijd die opgeëist word door beide kids.
Door mensen die alles wel beter weten, hoe ik het moet doen wat ik niet moet doen.
Zegt de hulpverlening dat ik goed bezig ben. Dat dit het laatste, lastige stukje is.
Maar ik voel het niet.
Al weken voel ik me zo lusteloos als een nijlpaard op het droge.
Al weken voel ik me als een spons die nergens zin meer in heeft, en de zooi niet meer kan bolwerken.
Overal fiets of vlieg ik heen.
School. Fysio. Therapie. En ondanks dat ik het gevoel had dat ik niet meer kon, ging ik.door.
Geen traan heb ik gelaten. Om niks. Want het was het niet waard, en ik moet sterk zijn.

Tot vanavond.
Dochtertje was weer zo bang om te slapen. Al twee dagen is ze vreselijk boos en schiet haar stemming alle kanten op. Ze heeft haar derde EMDR sessie gehad maandag.
En ik brak. Huilend viel ik op de keukenvloer. Kon niet meer stoppen. Alles schokte en het huilen kwam vanuit m’n tenen.

Worden en verdriet om wat die *”€# heeft gedaan en waar hij mee wegkomt. Hij ogenschijnlijk gelukkig lijkt met z’n zoveelste prooi die wederom slachtoffer word. Met z’n façade om slachtoffer te spelen. Terwijl de echte slachtoffers door hem gemaakt zijn.
Terwijl ik de rust moet bewaren maar m’n stem teveel volume geeft omdat alles over geprikkeld is.
En ik voel, en weet dat dit het begin van een depressie is.
En het voelt als falen.
Maar ook als opluchting want ik weet nu, dat ook dat delen en uitspreken naar de juiste personen betekent dat ik eindelijk dat doe wat ik nooit heb gedaan:” voor mezelf en m’n gezin zorgen”. Als is het zonder liefhebbende man die me helpt met de kinderen. En met een rat in het verleden. Mijn kinderen laat ik niet alleen. Wij zijn vechters en zijn zo ver gekomen. Deze eindspurt lukt ons ook.

Ik brak. Maar met een reden. En hoewel het om me heen donker is, zie je dan juist zoveel lichtpuntjes…al zitten er bij mij nu ontieglijk veel wolken voor, ik weet, dat ik ook deze kan verslaan. Ik. Blijf. Staan.
Al moet ik huilen, vanuit m’n tenen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *