11 februari 2020 Door Jade 0

Lief lijf…

Ik schrijf wel lief lijf maar eigenlijk kijk ik nog steeds vol walging naar je.

Toch hebben we zoveel meegemaakt samen en je staat nog. Je bent nog steeds deel van mij!

Een erge ziekte, tien zwangerschappen, twee bevallingen, een vroeggeboorte, miskramen.

Geweld. Misbruik.

Als ik naar je kijk kijk ik altijd weg.

Maar waarom?

Hebben jij of ik gefaald?

Heb ik of jij iets gedaan wat hier schuld aan had?

Of ben jij net als mij getekend door alles?

Heb ook jij dingen opgeslagen. Heb jij mijn trauma’s om je heen vastgezet, ben je met mij mee gaan strijden

Je bent zachter geworden. Meer aanwezig waarom walg ik daarvan?

Want toen je dun was was het ook niet goed en voelde ik me megadik!

Nu ben ik dikker en voel ik me walgelijk.

Alsof ik niet hier mag zijn. Teveel ruimte inneem, die jij, mijn lijf, me gegeven hebt.

Eigenlijk zou ik trots op jou moeten zijn. Op de veerkracht die je bezit.

Op de kinderen die je me hebt gegeven. Met mij hebt gedragen. Dat je mij weer een doel gaf, iets om voor te leven, van te houden!

Waarom hou ik dan niet van jou?

Is het voor mij teveel vel en huid naar mijn zin.

Moet ik dit niet tegen mezelf zeggen?

“Je bent mooi je bent sterk, veerkrachtig en ondanks alle shit blijf je het goede in de mens zien. Blijf je knokken. “

Lief dapper lijf, zullen we ons ontpoppen tot vlinder?

Jij in mijn lijf en ik in mijn Hoofd en zijn?