19 juli 2021 Door Jade 0

Laat het los, laat het gaan…

Haar kleine handjes roken nog naar suikerspin. Dit had ze vanmorgen gehad en hoewel ze al een paar keer haar handjes gewassen had, bleef de geur hangen. Het zelfde goldt voor haar plakhandjes. Op één of andere manier leken haar handjes altijd te plakken en te ruiken naar snoepjes.

Ze was trots op haar meisje, op hoe ze zich haar nieuwe kamer eigen maakte. Ze zelf regelmatig op haar kamer ging zitten boekjes lezen of spelen. Deirdre moest loslaten. Erop vertrouwen dat Yaella zelf op haar kamer kom zitten.

Het alleen slapen ging steeds beter. Deirdre hobbelde s nachts regelmatig naar Yaella toe, want zij moest echt wennen aan het stille geluid van rust en slaap in plaats van huilen of roepen om haar en chocolade melk.

Vertrouwen was nog een heikel punt maar ze zou het leren.

Ze voelde aan het buikje van Yaella, ze gaf een kus op haar hoofdje en aaide haar over haar armpje.           ” Slaap lekker puppie, tot morgen ” en ze liep de kamer uit en kroop in bed. De nacht bezat haar gedachten. Als ze droomde had ze nachtmerries over situaties die echt waren of situaties die zo raar waren dat ze het niet kon plaatsen.

Ze stond vermoeid op. De dagen knaagden aan haar. Ze wist dat het goed  zou komen maar het had nog even tijd nodig. 

Ze had grotendeels schoon schip gemaakt, dit laatste stukje ging haar ook lukken ! 

Ze klom uit bed om de kat in zijn nekvel te grijpen omdat die haar in haar schouder beet en aanzag voor een leuk speelmaatje in de nacht. Ze dropte de kat beneden en trok de deur van de woonkamer achter zich dicht. Even snel bij de kinderen kijken, en dan gauw haar bed in.

Ze sloot haar ogen. Bedankte voor deze dag. Bedankte voor de hulp en bescherming en vroeg om hulp en kracht om deze situatie aan te kunnen. Om mensen die hun goed konden helpen op hun pad te brengen, en om te leren op zichzelf te vertrouwen. Daarna probeerde ze haar onrustige gedachten te negeren en viel in slaap.

De volgende dag zou zich weer aandienen en verwachte weer een staat van paraatheid. 

Op naar een nieuwe dag. Een nieuwe kans, en nieuwe momenten om te lachen, te huilen en te praten. 

Om los te laten en haar kinderen te laten groeien. Een dag om fouten te maken, sorry te kunnen zeggen en door te gaan. Een dag waarop ze niet alle antwoorden had, een dag waarop de vragen in haar hoofd meer rond tolden dan er antwoorden waren. 

Een dag met zon of regen. Een dag waarin ze actief waren of juist rustig thuis wouden blijven.

Een dag vol dilemma’s en vragen. 

Van simpele dingen als wat ze moesten eten tot het betalen van de rekeningen en reageren op andere mensen.

Een dag die vroeg om geleefd te worden. 

Ze zag in gedachten het bordje uit de woonkamer voor zich. 

 ” Laat gaan wat was. 

Accepteer wat is.

Omarm wat komt.”

En dit zong als een mantra in haar hoofd. 

De moeilijkste momenten had ze achter zich gelaten. De toekomst was nog een punt van hoop en onzekerheden. Het heden was nog niet genoeg geheeld om ten volle in de toekomst te durven geloven.

Maar ze omarmde zichzelf en haar kinderen.

En ze geloofde dat, wanneer ze zelf alle trauma’s had kunnen verwerken, er iedere dag wat meer licht en ruimte kwam die haar weer hoop en liefde gaven.