11 november 2020 Door Jade 0

December

Ondanks mijn 37 jaar voel ik me soms zo stom als een weetniethoejongiemand. Stom, dat je in iets kon geloven wat mooier leek dan het was. In iets wat je hoopte, en je jezelf volledig verloren bent. Had ik beter moeten weten? Moet ik blijven hopen? Het blijft stil aan de andere kant van de lijn, het lijntje dat er leek te zitten lijkt volledig te zijn weggevaagd. Mijn laatste zin naar hem was: ”kom maar als je eerlijk kan zijn naar jezelf en naar mij, en als je je woorden om kan zetten in daden.” Flink klaar was ik ermee. Woorden die mooi klonken maar soms gewoon niet gezegd zouden moeten worden. Als de situatie anders was… ja…als. Maar mijn gevoel was zo intens, en nog! De boosheid die in me zit omdat dingen niet konden zijn. Omdat er woorden werden gezegd maar geen daden werden laten zien, en dat heb ik juist nodig om te geloven: daden. Dat woorden kracht bij gezet werden, en ik kon geloven en vertrouwen erop. Dat het waar was, en geen spel. Maar ondanks dat ik echt graag wil weten waarom het stil blijft, en of zijn woorden waarheid waren of voor hem onderdeel van een spel wat hij met meerderen speelt, voel ik het verdriet. Sowieso sta ik de laatste tijd huilend op en ga huilend naar bed. En tussendoor vinden er nog vele jankmomenten plaats. Te lang sterk geweest, of te veel op mn bordje gehad? Hoe dan ook heb ik me in tijden niet meer zo ellendig gevoeld als nu. Mn hoofd bonkt, en is overgeprikkeld voor geluiden, woorden, zinnen, rommel. Ik loop door het huis heen maar geen idee wat ik aan het doen ben, of doen moet. De was stapelt zich vrolijk op in de wasmand, en daar staat het nog wel een dag prima. Mn humor en humeur zijn vertrokken met de noorderzon en hebben mij achtergelaten in dit miezerige druilerige hol waar amper zon komt, en waar het miezert, waar je zoveel mogelijk binnen moet blijven, en niet voor de lol moet gaan winkelen of wat dan maar ook gaat doen. Heerlijk! Had er net zin in, nog meer binnen blijven! De decembermaand komt eraan, het Sinterklaasjournaal is weer begonnen, en mn kleine meid zit alweer te stuiteren om alles wat er komen gaat. Wat ik me steeds afvraag? Waarom ze ieder jaar weer zoiets spannends verzinnen dat het lijkt alsof het niet doorgaat, dat sinterklaas niet aankomt, en dit jaar is het helemaal drama! Want, corona gooit flink roet in het eten! Mn meisje gedijt niet op deze spanning, ze slaapt al erg slecht en nu helemaal! Dus zeggen we dat alles goed komt, dat komt het toch elk jaar? En de boot komt echt wel naar nederland. En nee, sinterklaas mag niet op school komen, en nee, ook niet bij je thuis maar er komen echt wel kadootjes! Kadootjes, ook weer zoiets…heb al een aantal dingen ingeslagen, superhandig zo’n dubbele kledingkast met kasten erbovenop waar je veel troep in kan stouwen, maar wat nu dienst doet als de persoonlijke pakjeskamer van mij. Voor de kleine meid heb ik al een en ander, maar voor de 14 jarige puber is het een ander verhaal. Wat geef je hem? Hij loopt de laatste tijd te zeuren dat hij een vriendin wil, ik heb het hem afgeraden en geadviseerd er zo laat mogelijk aan te beginnen, maar meneertje wist al prima hoe meiden inelkaar zaten en dat je vooral op moest passen als ze zeiden dat er niks aan de hand is… oke, dat is al heel wat. Maar goed, kadootjes.. Ik zat te denken om hem zo’n loop pop te geven, zo’n grote, maar toch maar niet want ja, dat gaat hij me niet in dank afnemen en de kleine meid is ook geen poppenmoeder dus ja, dat is zonde van het geld. Een opblaaspop? Ik kon er zelf aardig om lachen maar ja, je wilt natuurlijk ook niet van alles aanmoedigen en aanwakkeren dus beter daar maar mee te wachten Hij wou een hoesje voor zijn telefoon. En een fietsfoonhouder. Ok stuur de linkjes maar door. En natuurlijk komen ze van engelstalige sites waar ik geen benul van heb hoe dat gaat en heb ik geen zin om overal een account voor aan te maken, dus dat werd google! Mn beste vriend in noodsituaties, of in situaties waarin ik gewoon te lui ben om uitgebreid te kijken of een account aan te maken zoals nu.. En jawel, ook in nederland verkochten ze deze twee producten! Mooi! In de winkelmand, en hup! Naar de kassa! Ruimschoots voor sinterklaas binnen. Superfijn! Pleur maar in de kast! In pakken doen we een dag van te voren wel Goed, dan verder…de maand duurt lang. Is donker, en kerst vieren we waarschijnlijk met zijn 3en. Brengt me op weer zoiets he, kerstfilms! Wij hebben netflix. En ja, daar staan alweer volop kerstfilms op, zoetsappige, romantische het komtaltijdgoedmethun films waar ik weer om moet janken omdat ik alleen ben. Nee dat zeg ik verkeerd: dit jaar WEER alleen ben. En hoewel het echt een bewuste keus is geweest om me niet in een relatie te storten zolang ik nog niet volledig geheeld ben en mn eigen basis op orde heb, mis ik het wel. En zeker nu ik even weer heb mogen proeven van liefde. Nou ja, heb mogen proeven? Heb vooral mezelf lekker zitten maken denk ik met fantasieen en wat nou als gedachtes. Maar hoe leuk zou het zijn, als mijn eigen kerstfilm uitkwam? Of als hij ineens verkleed als sinterklaas voor de deur zou staan? Of nee, als hij ineens wat liet horen? Dromen mag toch? Maar shit, voel ik ze alweer, die tranen. Ik heb altijd in deze periode veel moeite met emoties, met het snel donker worden, met de donkere dagen voor kerst. En hoewel ik ieder jaar weer mn best doe er wat van te maken, en er vooral voor de kinderen een mooie herinnering van wil maken zodat ze uit alle ellende er toch nog mooie dingen uit konden pikken, hoeft het van mij allemaal niet zo. Maar goed, de kerstboom in de fik steken omdat er dan een mooi lichtpuntje is in deze donkere maand is ook weer zoiets, dus zetten we hem maar weer neer. Tuigen hem op. Hangen er lampjes in, al luid kerstliedjes zingend, en voelt het toch weer prettig dat hij weer staat dit jaar. En hoewel ik ieder jaar weer mijn best doe er zo goed mogelijk te zijn, me zo goed mogelijk staande hou in december voelt het nu als een extra last omdat alles dit jaar al anders gaat als anders. Omdat ik me beperkter voel dan andere jaren, omdat ik veel minder uitlaatkleppen heb dan eerst. En hoewel ik mn emoties goed onder controle had ondanks dat mn hele systeem aan een soort rebooten was, voelt het alsof alles nu even compleet ingestort is. Tijd om mezelf even op de bank te draperen, met een fluffy dekentje, een kop warme thee met honing, om me te omringen met mn liefste en tevens draakachtige kinderen, en om de tranen er gewoon even te laten zijn. Misschien moet ik ze maar even omarmen, want ik heb jarenlang geen boodschap aan ze genomen, heb ze jarenlang niet gezien en gevoeld. En terwijl ik een slok neem van mijn warme thee, word het beeld weer wazig. Voel ik de leegte en het verdriet in mijn lijf, en hoop dat ondanks alle zorgen, er ook nog genoeg zit om er ook dit jaar er weer iets moois van te maken!