21 oktober 2020 Door Jade 0

Hoogstens sensitief

Met een hart wat sneller en harder klopte dan normaal, lees ik het bericht nog een keer. Ik schrok. Dit was precies dat wat ik voelde zonder het te weten. Ik heb het opgeschreven en van de rest hoop ik dat het niet uitkomt. Dit is precies dat wat ik van kinds af aan heb moeten en leren onderdrukken. Intuïtie. Een voorgevoel. Een gave? Jarenlang heb ik het onderdrukt. Heb ik doormiddel van eten en niet eten en mezelf beschadigen geprobeerd om dat deel niet te erkennen. En mijn omgeving idem. Ik wist waar een ruzie over ging. Wist wat er nodig was om uit een situatie te komen. Voelde verdriet bij anderen aan. Zag soms hoe een situatie zich ging ontwikkelen. En nu, jaren later en vele therapieën verder en een hoop onderdrukking die ik heb gestreden ben ik er inmiddels achter dat ik dat deel niet van mezelf vandaan kan houden. Het hoort hij me. En hoewel ik zelf nog erg bezig ben mijn weg erin te vinden, is het alsnog erg verwarrend als je er weer mee geconfronteerd word. Bij iemand die me dierbaar is maar in een lastige positie zit. Weer voelde ik van alles bij hem. Zag ik wat er ging gebeuren zonder van hem te weten wat er speelde. En hier staat het. Het bericht maakte dat ik schrok. Wat moest ik nu doen ? Ik weet dat ik niemand kan beschermen tegen zijn of haar leven. Dus gaf ik tips. Uitleg. Praktisch gerichte. En hoopte dat m’n intuïtie het fout zou hebben.
Ik vind mezelf niet bijzonder. Heb geen unieke gave waar ik mee te koop loop. Ben hoogstens sensitief.
Maar anderzijds lijkt het mij ook mooi om ervaringen te kunnen delen of mensen te zien worden zoals ze moeten zijn in plaats van in een keurslijf gegoten.
Want dat dat niet past heb ik zelf maar al te goed ervaren. En wie je bent is een deel van jou. Ook met gevoelens die je liever niet zou willen voelen want het maakt moe. Verward. Verdrietig. Gefrustreerd. Want ja, soms zien wat een ander zou moeten doen of krijgt is niet makkelijk. Maar ook het besef dat ik geen knoppen voor een ander om kan draaien. Heb de mijne pas na anderhalf jaar vastgezeten te hebben in een relatie waar ik van wist dat het niet goed was doorgemodderd tot ik eindelijk de knop om durfde te zetten en weg kon gaan .
Dus wie ben ik om een ander z’n switch te maken. Dus moet ik mezelf leren loslaten. Om achterover te leunen. En te blijven beseffen dat ik goed ben met wat ik voel. Met wat ik zie. Wat ik doorkrijg en hoop dat ik, op een dag, dit deel ook innig kan omarmen. Want dat, lukt me nu nog niet…