30 september 2020 Door Jade 2

Trouw zijn…

De keuzes die je maakt zijn niet altijd makkelijk. Laat staan de juiste.
Maar door niet te kiezen richt je misschien nog meer ellende aan.
Wat als je in een situatie komt die loodrecht indruist tegen je principes en je gevoel? Maar die je anderszijds ook een enorm goed gevoel geven?
Het overkwam mij. En natuurlijk moest het weer een uitdaging worden voor me. Natuurlijk moest ik weer een keus maken tussen meegaan met de ander of mezelf trouw zijn en blijven.
Een gevecht tussen mijn geweten en gevoel.
What happend?
Well…jaren geleden ontmoette ik een man. We hebben gedated en er gebeurde wat en hoorde niks meer van hem.
Hij gedroeg zich destijds als een flinke hufter. Op het laatste moment afzeggen. Niet komen. De macho uithangen terwijl ik voelde dat hij zo niet was.
Toen kwam hij nog 2 keer op cruciale momenten in mijn leven maar ik was toen te boos om met hem in gesprek te gaan. Laat staan gevoelens te ontwikkelen.
Tot ik hem 3 maanden geleden tegenkwam. In een hoedanigheid die niet al te sjofel was. Waarbij ik alleen zijn achterkant zag, maar waarvan ik wist dat hij het was. En dat hij me zou benaderen.
En inderdaad. Dat gebeurde. We raakten aan de praat. Ik was in staat naar hem te luisteren, ok lezen want het ging via chat.
We praatten dingen over vroeger uit. Hij had spijt en kon me niet vergeten.
We praatten dagelijks. De hele dag door. Onze gesprekken waren intens en geïnteresseerd in elkaar. Hij had een kindje gekregen. Zn relatie liep al langer niet lekker. En juist dat was voor mij altijd een “ no-go”.
Het voelde vertrouwd met hem. Ik voelde hem aan en andersom. We hadden een connectie en toen ik hem kort erna weer tegenkwam en hem aankeek leek het of er een electrische vonk oversloeg. We begonnen gevoelens voor elkaar te ontwikkelen.
Ik ben open en eerlijk. Maar moest het nu doen met bijeen gesprokkelde momentjes om berichten te krijgen van hem. Moest het doen met woorden zonder daden. Want dat kon niet.
Nu hoor ik je bijna denken:” wat een hufter!” maar nee…we deden niets in het echt.
Maar voor mij ging het al verder dan ik zou willen. Ik dacht voortdurend aan hem. Dacht aan hoe fijn het zou zijn met hem in mn leven. In ons leven. Mn hart sprong op als er een bliepje kwam:” zou het weer een bericht zijn van hem? “
Gaandeweg merkte ik dat hij in mn hoofd bleef zitten. Dat ik fantaseerde over hem en mij. Maar tegelijkertijd nam mn geweten het over: dit klopte niet. Dit kon niet.
Was ik in staat om af te spreken met iemand die bezet is? Ja dat was ik. Tot ik merkte dat ik niet kon ontkennen dat ik verliefd was geworden op een man mét relatie! En dát was nou niet de bedoeling.
Hoe ver zou ik gaan?
Dat bleek al snel: niet ver.
Want mn gevoel en verstand namen het over. Ik voelde dat dit niet was wat ik wou.
Want iemand die niet in staat is als volwassene om een keus te maken die voor alle partijen eerlijk is. En van 2 walletjes wil vreten is geen volwassen man maar een hufter!
En zo’n man wou ik niet! Correctie: wil ik niet.
Ik werd me bewust van mn eigen gevoelens. En wat ik graag zou willen: iemand die beschikbaar is. Iemand die met me dingen wil ondernemen. Iemand die ik kan bellen, die ik kan zoenen zonder schuldgevoel. Een man waar ik mee kan vrijen en in slaap kan vallen en niet de vrouw zijn die met hem vrijt en hij daarna weer naar zn vriendin moet die thuis op hem wacht.
Ik moest kiezen.
Maar wat? Want mijn lijf en gevoel wouden zo graag bij hem zijn. Al waren het maar berichtjes. Al was het een moment van een schok. Al was het een vluchtige zoen.
Ik kon en kan mezelf niet verloochenen
Ik schreef hem alles wat ik wou zeggen.
Alles wat ik met hem zou willen doen.
Schreef dat mijn keus destijds enorm moeilijk was om uit een geweldsrelatie te stappen want wat kreeg ik ervoor terug? Dat was voor mij vertrouwd, een leven zonder hem niet.
Maar ik durfde de keus te maken. Koos voor mijn eigen geluk en daarmee ook voor dat van mijn kinderen.
Ik koos om volwassen te zijn. Koos voor mezelf.
En dat deed ik nu weer.
Al zou ik zo graag meer met hem willen. Al zou ik zo graag willen ontdekken waarom we elkaar steeds weer tegen komen.
Maar omdat hij niet kiest. Moet ik kiezen.
En ik sta. Aan de rand van de duikplank. Haal diep adem. Zeg tegen mezelf dat ik ook dit kan. Ik kijk naar waar ik vandaan kom. Kijk naar waar ik naartoe wil. Zeg tegen mezelf dat ik hem niet afwijs maar juist helemaal wil. Dat ik een eerlijke kans verdien. Dat ik het waard ben om voor te kiezen met alles van mij. En met mij.
Ik adem uit.
Want ook dit is voor mij nieuw.
Maar trouw zijn aan mezelf laat ik niet meer los.
Ik neem een diepe ademteug.
Sluit mijn ogen. Laat los. En : spring! Zo de diepte in…