29 september 2020 Door Jade 0

Lets face it!

Ok, ik schrijf over verschillende dingen. Over je plekje in de wereld hebben waar je welkom bent. Over winnen en verliezen in het leven maar weet je? Ik ben zelf ook nog zo zoekende als wat!
Nadat ik bijna 4 jaar geleden ontsnapt ben met m’n 2 kids uit een huiselijk geweld situatie en een partner die zwaar narcistisch bleek was ik het spoor helemaal bijster. Volledig gehersenspoeld was ik door hem en zijn agressie. Maar ook door z’n familie.
Hij had me afgezonderd van m’n eigen familie en vrienden. Ze deugden niet. Wouden ons uit elkaar hebben. Of ik ging vreemd. Inmiddels weet ik dat zijn waarheden puur gecreëerd werden in zijn hoofd maar omdat hij er zo heilig in geloofde werd het voor anderen, en ook voor mij, waarheid.
Zo geloofde ik dat ik slecht was. Niet in staat op te voeden. Dat ik lelijk was. Dik. Afschrikwekkend. De seks werd een manier om hem te pleasen en rustig te houden zodat hij niet agressief werd.
Mijn lamp ging uit en mn radars werkten op volle toeren.
Het klopte niet. Wat was er mis? Ik was mis. Dat was het.
Nu, na heel wat emdr sessies later en geen contact meer met hem hebbende ben ik in staat mezelf waardevol te vinden…bij vlagen… ik kan mezelf waarderen om wie ik ben en wat ik kan. Maar contact met anderen vind ik nog erg lastig evenals gezond communiceren naar en met mn kinderen..want wat in je systeem zit, raak je niet zo snel kwijt. Gelukkig heb ik een eerlijke kijk op dingen en heb ik goede hulp om me heen om hierin te ondersteunen.
En heb ik 2 schatten van kinderen die veel begrijpen. Die van me blijven houden en andersom!
Toch knaagt het aan me dat ook het wantrouwen naar anderen in m’n systeem zit.
Mensen vertrouwen blijft een ding. Ik ga niet meer klakkeloos uit van woorden die iemand zegt, maar kijk erg naar de daden en gedrag van diegene.
Maar juist het wantrouwen heeft me ook veel begrip gebracht.
Ik ben gaan bestuderen waarom mensen soms doen wat ze doen. Het verschil tussen mannen en vrouwen en intimiteit ben ik me in gaan verdiepen. In de redenen van vreemdgaan.
En zo ben ik erachter gekomen dat er een wezenlijk verschil zit in het in de steek laten van je gezin of partner en het narcistische vreemdgaan.
Wat zonder empathie gebeurt en met het geven van de schuld aan de ander. Of het bedekken van leugens die kant noch wal raken. Zwart op wit bewijs wat zo geprojecteerd word dat het ineens heel debiel van jou overkomt.
Vreemdgaan is natuurlijk een makkelijke weg. Althans zo lijkt het. Maar is het wel zo makkelijk?
Is het alleen een gemis aan seks of komt er meer bij kijken ?
Ik kan niet in een vreemdganger zijn hoofd kijken en voel niet wat hij of zij voelt maar ik wil het hebben over de andere kant. Het blijven bij iemand die zo vernederend is, die vreemdging op cruciale momenten, die mij het gevoel gaf dat het mijn schuld was want ik was zo veranderd. Ik gaf geen seks meer. En dat klopte. Ik was zwanger en had een ernstige vorm van hyperemisis gravidarum lag meer aan het infuus in het ziekenhuis dan thuis. Had vanaf de 4e week al een sonde. Viel vaak flauw omdat verwacht werd dat ik het huishouden bleef doen. Niks geen hulp van de betreffende partner. Die had het drukker met zijn ego te boosten.
Later, na de bevalling werd het anders. De intimiteit kwam terug, maar zijn agressie nam toe en zo werd het hebben van seks geen intiem moment meer maar een moment van pleasen.
“ Waarom blijf je bij zo iemand?”
Omdat ik vond dat het mijn taak was om te blijven. Ik had net een kind met hem. Ik was maanden uitgevallen. Tuurlijk ging hij met een ander! Hij was een man! Had ook zijn behoeftes.
Ik had graag gewild dat hij er met me over gesproken had. Dat hij het zo miste zodat er een oplossing gevonden kon worden want seks kan je in principe met iedereen hebben. Een relatie niet.
En ja ik ben en denk open.
En nee ik keur vreemdgaan niet goed, maar ik begrijp het in bepaalde situaties wel.
Hoe vaak word niet de schuld aan de man toegeschoven? Terwijl de vrouw zegt:” en ik maar zorgen voor de kinderen en huishouden?” en ja. Ik begrijp het. Begrijp de frustratie erachter maarr…waar is de zorg naar je partner? Naar elkaar? Ook met kinderen blijft een relatie een werkwoord. Blijft het tijd vrijmaken voor elkaar. Een man is veel fysieker ingesteld dan een man. Een vrouw heeft vaak na het baren van kinderen haar ^ taak^ erop zitten en haar zin in seks verdwijnt veelal.
Voor een man is juist het fysieke stuk een uitlaatklep voor zijn spanningen..
Waarom vinden wij als man en vrouw zijnde elkaar hier niet meer? En vertroebelt het nog meer doordat kinderen de aandacht opslokken? Maar ook door de ander als soort bezit te zien.
( dit hoeft niet eens bewust te gaan)
De ander moet dit van de ander. Mag dit niet meer. Moet thuis blijven. Moet niet meer naar hobbies. En dat geldt voor beiden. Er worden elkaar vaak dingen opgelegd. Terwijl we allen juist zo onze eigen dingen moeten hebben.
Ik heb zelf in een verstikkende relatie gezeten die totaal anders was als een * normale* maar juist hierdoor ben ik gaan kijken en leren naar wat belangrijk is in een relatie. En merkte dat vooral communicatie ontbrak. Er word stilzwijgend genoegen genomen met de situatie in plaats van gesproken over de nieuwe rollen die ontstaan na een bevalling. Na ziekte. Na wat dan maar ook.
Over elkaars verwachtingen? Over elkaars behoeftes en daar eventueel afspraken over te maken.
Hoe kun je het geluk terug krijgen in je relatie en lukt dat niet meer na proberen? Na therapie? Na praten. Praten. Praten
waarom halsstarrig trekken aan iets wat niet meer werken gaat?
Soms veranderen we dusdanig dat er geen klik meer is tussen degene waar je mee samen bent en hoe graag we allemaal ook een potje op ons dekseltje willen hebben soms moeten we loslaten om een beter dekseltje te kunnen krijgen. Of om meer van onszelf te gaan begrijpen. Om ons eigen aandeel in te zien van alles wat niet goed liep. Vreemdgaan doe je in mijn beleving niet alleen. Maar samen. En ik weet dat dit boos kan maken want veel zijn zich van geen kwaad bewust en in de veronderstelling dat zijn of haar partner toch alles heeft wat hij zich zou moeten wensen. Maar we kunnen niet in de ander zn hoofd kijken..voelen niet wat de ander voelt. Weten niet waar de ander staat. Weten niet of het een ziekelijke drang is of een gemis wat thuis niet meer te halen valt.
Maar weet je wat ik “mooi” vind aan deze gedachte? Dat het niet alleen aan jou ligt. En dat er dus nog genoeg te halen en te leren valt voor een situatie als deze.
En wat voor verwijten er ook mogen komen. Wat je zelf ook het liefste zou willen schreeuwen. Het geeft ook ruimte om te kijken naar wat jij zelf nodig bent. Om je grenzen en principes te herontdekken. Om je pad te kiezen wat bij je past. En kun je je partner vergeven en erkennen?
Met of zonder elkaar. Je hebt altijd jezelf die je meeneemt.