17 juli 2020 Door Jade 0

Living their lifes

Soms overvalt het me. Een naargeestig gevoel dat ik niet goed kan verklaren.

Dat mijn leven stil staat terwijl ik zoveel doe maar geen stap verder lijk te komen.

Alsof iedereen om me heen verder gaat met hun gezin of een gezin krijgt en ik met mijn gezin maar aan modder in een jungle van overleven.

De vraag wanneer het beter word. Wanneer de pijn en angst over zijn herhalen zich regelmatig in mn hoofd. En hoewel ik wel degelijk vooruitga zijn er ook nog stappen terug. Zijn er angsten die niet weg willen uit mn lijf. Of mis ik mensen die verloren zijn gegaan in de strijd en liefde die ik destijds voor iemand voelde die me later liet zien dat liefde geen liefde was.

Zijn vrienden bleven. Geloofden hem..want ja..hij doet zoiets niet. Maar hij deed het wel. En zal het bij zijn volgende slachtoffer nog harder weer doen.

Nooit wil ik weer een slachtoffer zijn van zo’n liefde. Maar ├╝berhaupt is mn geloof in liefde aardig bekoeld. De relatie die ervoor was bleek met iemand te zijn die weinig echte interesse had in mij. Die me liever verborgen hield en waar ik alleen voor bestond wanneer het hem uitkwam.

Het gevoel dat ik niet waardevol ben sluimert in mn hoofd rond. Zelfs die is verder gegaan. Tuurlijk. Alles gaat verder.

Maar ergens in die cirkel sta ik. Om me heen te kijken naar de taferelen waar ik geen deelgenoot van ben. Sta ik, met herinneringen aan mensen die ik zo liefhad en die ik graag in mn leven zou willen gewoon om te voelen en te ervaren dat het kan. Anders. Liefdevol.

Mijn cirkel is verweven met twee kinderen. In de cirkel houden we vast elkaars hand. En hoewel we bij elkaar horen zit ergens diep in mij een verlangen om dat gezinsleven ook te kunnen delen. Wil ik geloven dat liefde ook mooi kan zijn. Teder en gelijkwaardig.

Dat er een waardevol persoon zit in mij. Met humor. Positiviteit en kracht. En dat er iemand is, die dat niet alleen in me ziet maar het ook wil delen…met zijn wereld…

Dan zou mijn cirkel een stukje meer kunnen zijn…